1989 My Fair Lady

Horizon's My Fair Lady: een klasse-produktie

My Fair Lady, een musical van Alan Jay Lerner en Frederic Loewe, gespeeld door Theatergroep Horizon. Gezien in een uitverkochte grote zaal van theater De Vest te Alkmaar op 10 februari. Muzikale leiding: Lucas Hikke. Kostuums: Catherina van Beek en Judith van der Berg. Decors: André Zentveld en Cees Broersen. Regie: Theo de Vré.

In het keurig verzorgde programmaboekje staat geschreven dat de versie van My Fair Lady met Wim Sonneveld en Johan Kaart niet te evenaren valt. Het zinnetje dat hierop volgt luidt: "maar wij hopen dat u van onze My Fair Lady zult genieten." Dat riekt ietwat naar een verontschuldiging. Het zegt zoiets als: 'We zijn eraan begonnen, we hebben ons best gedaan, maar echt super zal het eindproduct wel niet zijn'. De My Fair Lady van Horizon is wel degelijk een klasse voorstelling geworden, ondanks het feit dat vrijdagavond het speeltempo iets aan de lage kant was.

De uitvoering was klasse, omdat massa-scènes zoals 'De paarderennen op Ascot' en 'Het bal bij de ambassadeur' wat mis-en-scène en aankleding betreft tot in de puntjes verzorgd waren. Klasse, omdat Gerda Veldt als Eliza Doolittle en Michel Fernée als Henry Higgens overtuigden, zowel in hun acteerprestaties als in het zangwerk. Deze voorstelling maakte weer eens duidelijk dat deze Egmondse theatrgroep - De Nederlandse première van Les Miserables (1988) bevestigde het al - in Nederland absoluut een unicum is.

Het verhaaltje van deze immer ontroerende en vrolijke musical is alom bekend. Het straatarme bloemenverkoopstertje Eliza Doolittle ontmoet voor de schouwburg de vermaarde dialectkenners professor Higgens en kolonel Pickering (Co van Oogen). De twee horen Eliza enkele zeer plat-Londense zinnen uitkramen. Ze sluiten vervolgens een weddenschap af. Higgens zal binnen zes maanden van de 'sloerie' Eliza een hertogin maken. En dat lukt hem.

Tussen de altijd nog goed in het gehoor liggende tekstregels (vertaling Seth Gaaikema) heeft Frederic Loewe (componist) melodieën neergezet die waarschijnlijk over duizend jaar nog dat kleine traantje in de ooghoek zullen realiseren, mits uiteraard met veel gevoel vertolkt. Gerda Veldt en Michel Fernée zaten daar zaterdagavond vol mee. Liedjes zoals 'Zalig zijn', 'Ik ben een doodgewone man', 'Wacht maar af' en 'Waarom zijn vrouwen niet als ik' imponeerden tot op het bot en kregen derhalve een ovationeel applaus. Daarnaast hinderde het geringe leeftijdsverschil tussen deze twee Horizon-cracks geenzins. Michel Fernée (wat een dijk van een stem heeft die man) maakte van Higgens een onstuimige, ietwat weerbarstige doordrammer, die wel degelijk het hart op de goede plaats heeft zitten. Gerda Veldt's Eliza was ontwapenend naïef en op veel momenten ontroerend. Met een gezond portie realisme gaf ze de te veel van zichzelf houdende spraakleraar meermalen ongenadig zijn vet. Een perfect contrasterende combinatie dus, die twee.
Fons de Vré als Alfred P. Doolittle speelkde trouwens ook de sterren van de hemel. Zijn schrobberige vuilnisman was komisch en speels tegelijk. Zijn jolige vertolking van 'Als het effe kan' en 'Als ik straks de kerk maar haal' bracht de handen ferm op elkaar.
Het Horizon orkest (met verve en gedegen gedirigeerd door Lucas Hikke), het koorwerk, aankleding en belichting waren vrijdagavond ondersteunende theatrale elementen die perfect in elkaar pasten. Hopelijk kan Theo de Vré's equipe deze klasse-produktie in de grote zaal van De Vest nog eens vertonen.

Aad Sonneveld