1993 Camelot

Humor redt Horizon van langdradigheid

Gezien op zondagmiddag 28 november in een goed gevulde grote zaal van de Vest: Camelot, een musical van Loewe en Lerner gespeeld door theatergroep Horizon. Vertaling: C.A. Dekkers. Liedteksten: Lucas Hikke en M.A. Dekkers. Regie: Frans Oud

Zoals we gewend zijn heeft Horizon weer alles uit de kast gehaald om ook van de musical Camelot een bezienswaardig spektakel te maken. Het magere, langdradige verhaal van de driehoeksverhouding tussen Koning Arthur, zijn vrouw Guinevere en Ronde Tafel-ridder Lancelot werd door regisseur Frans Oud opgesmukt met allerlei onverwacht grappige opkomsten in een tijdloze vormgeving.

Tovenaar Merlijn scheurt op een trike met ballonbanden het toneel over om even later gekleed als een soort strandjutter met bakfiets zijn middeleeuwse koning voor te bereiden op diens aanstaande huwelijk. Een vondst was de opkomst van Pellinore die op zijn rug liggend, hulpeloos kreunend in een harnas het toneel op rijdt.

Weer wat verder in het verhaal swingt schildknaap Dap, compleet met walkman de bühne op. Het zijn vooral die geestigheden die het verhaal van de voortdurende dreigende afgrond van siiheid redden.

Het goed doordachte en optimaal gebruikte decor (een ontwerp van Ber Boenderaker) gaf in al zijn soberheid heel suggestief de driehoeksverhouding weer tussen de hoofdrolspelers. Echter, een sober decor verlangt een omgekeerd evenredige acteerprestatie en daarin schiet Horizon soms tekort.

Michel Ferneé zette een levendige Arthur neer en ook Marcel Ruis voelde zich in zijn rol van Lancelot aardig thuis. Gerda Veldt werd waarschijnlijk vanwege haar mooie zangstem gecast als Guinevere. In haar spel was weinig terug te vinden van de sierlijke, lieftallige schoonheid zoals de schrijver Guinevere ongetwijfeld heeft bedoeld.

Merlijn schoot jammerlijk tekort in zijn tekst, gaf daar niet de kracht aan mee om het ook over het voetklicht te brengen en was zelfs tijdens een scene volkomen onverstaanbaar. Die scene was overigens indrukwekkend genoeg: gehuld in een donkere mantel, een tulband en een meterslange baard was hij het pronkstuk van de prima kostumeringn waarin de driehoek hier en daar ook weer terug kwam. Kammer alleen dat de zwarte basisjurkjes van de edelvrouwen zo weinig flatteerden.

Over het algemeen was de musical Camelot zeker het aanzien waard. Een uitgekiend lichtplan gaf aan iedere scene een speciaal sfeertje waardoor (en zeker niet in de laatste plaats) de toeschouwer toch werd meegezogen in de gebeurtenissen op het toneel.

De muzikale ondersteuning onder leiding van Lucas Hikke was ondanks nu en dan wat vals geblazen noten goed. Er werd mooi gezongen en belangrijker nog: heel goed verstaanbaar. De liedjes in deze musica; waren niet gemakkelijk, des te groter daarom de prestatie. Dankzij enorme creatieve inspanningen is Horizon er in geslaagd van een weinig boeiend verhaal een bijzondere voorstelling te maken.

EM