1996 The Baker's Wife

Horizon struikelt over de vrouw van de bakker

Vrijdag 13, zaterdag 14 en zondag 15 december in de Alkmaarse Vest: Theatergroep Horizon met een eigen bewerking van de musical “The Baker’s Wife” van Schwartz en Stein. Muziek en liedteksten: Lucas Hikke. Choreografie: Lisette Veenis. Dirigent: Wim Nooteboom. Regie: Bert Schuiling. Gezien: vrijdag.

Alkmaar De theatergroep Horizon zit op dit moment in een fikse dip. Zelden stond de groep met zo weinig zelfvertrouwen op de planken als vrijdag. Het doet pijn zoiets te moeten meemaken en nog meer pijn om dat onder woorden te brengen. Maar het zou niet eerlijk zijn om daar stilzwijgend aan voorbij te gaan omdat het “maar amateurs”zijn. Men deed een volwassen keus, vroeg een volwassen entree-prijs en krijgt dan ook een volwassen recensie.

Het ontbreekt Horizon duidelijk aan voldoende inspiratie en creativiteit om het succes van vorige producties maar enigszins te benaderen. Nu maakte men met The Baker’s Wife een uiterst gewaagde keuze. Zeker op muzikaal gebied liggen er stapels hindernissen. Het kost flink wat talent en moeite om alles er even zuiver uit te krijgen. Dat was tijdens de voorstelling van vrijdag, op een spaarzame uitzondering na, dan ook pijnlijk hoorbaar. Geen deining. 

Niet alleen de zang was te mager om te kunnen schitteren, ook de tekstbehandeling liet te wensen over. De musical, die speelt in een Frans dorpje, kan het best vergeleken worden met de Middellandse Zee op een warme en windstille dag. Er zijn wel golfjes , maar de broodnodige deining ontbreekt. Door de recht-toe-recht-aan vormgeving zijn in The Baker’s Wife dan ook geen echte hoogtepunten te bespeuren. Alles is even vlak, zeker in het gedeelte voor de pauze. Het verhaal kabbelt voort, totdat na 2 ½ uur eindelijk het verlossende doek valt. De leuke balletintermezzo’s en de spaarzame verbale hoogtepuntjes ten spijt. Maar er was jammer genoeg meer mis dan die fantasieloze regie.

Horizon wilde niet alleen met een muzikaal hoogstandje, maar ook met een technisch hoogstandje komen. Het mooie, draaibare decor zag er aanvankelijk erg professioneel uit en men kreeg daarvoor terecht hartverwarmend applaus. Toch keerde die fraaie techniek zich tegen Horizon omdat het hanteren van het decor veel ingewikkelder was dan voorzien. Zo kon het regelmatig gebeuren dat de “toneelknechten”na de spelhervatting nog heel druk met het decor in de weer waren. Dat maakte de toch al rommelige indruk nog groter. 

Alsof het niet op kan, was er ook bij de orkestratie een fikse terugslag waar te nemen. Dirigent Wim Nooteboom had dan ook alle moeite om het orkest naar d eindstreep te trekken. Achteraf gezien was The Baker’s Wife iets te veel voor dit Horizon. Daarom struikelde men ook over bijna alle angels en voetklemmen die in “de bakkersvrouw” liggen verscholen.

Bob de Mon