2001 Mack The Knife

Horizon boeit met sprankelende driestuiveropera

Gezien zaterdag 10 november in een uitverkocht theater De Beun in Heiloo, de musical Mack the Knife, de driestuiveropera van Bertold Brecht en Kurt Weill, gespeeld door Theatergroep Horizon. Regie: Bert Schuiling. Repetitor: Laura Rodenhuis. Muziek: Remco Rijpkema en Lucas Hikke.

Horizon is weer helemaal terug. Er is zichtbare onderlinge verbondenheid en plezier in de groep wat in hoge mate belangrijk is in juist de dreigroschenoper van Bertold Brecht. De musical MAck the Knife is een drie uur durende voorstelling en Brecht is niet direct de makkelijkst te begrijpen toneelschrijver. Hij houdt van vervreemding, wil de toeschouwer al tijdens de voorstelling aan het denken zetten. En daar ging het zaterdagavond bijna mis. Horizon had startproblemen en miste de scherpte waardoor het moeilijk was om de aandacht bij het stuk te houden. Gelukkig herstelde de groep zich na verloop van tijd zo goed, dat de behoorlijk lange voorstelling toch nog tot het eind aan toe bleef boeien.

Mack the Knife is een van de meest succesvolle stukken van Brecht. Het verhaal van de gentleman/messentrekker Mack speelt zich af in het London van begin vorige eeuw en geeft een satirisch beeld van de wereld van bedelaars, hoeren, corruptie en verraad. Overigens een dankbare setting voor kostumering en grime wat Horizon dan ook volkomen uitbuitte in prachtige toneelplaatjes. Het verhaal is typisch Brecht: een aanklacht tegen het onrecht, de armsten aangedaan, maar zonder het theatrale drama dat dit leven nu eenmaal het lot van het grauw is. De schrijver noemt het zelf liever 'episch theater' waarin het leed van de mensen de toeschouwer raakt omdat er in feite een uitweg voor is. Gelardeert met een flinke dosis humor, waar regisseur Bert Schuiling uitstekend weg mee weet, zette Horizon een sprankelende voorstelling op de planken.

Net als het verhaal is ook de muziek niet de makkelijkste en vergt het uiterste van de vocalisten. Horizon is wat dat betreft geslaagd en verdient vooral voor de koorzang een groot compliment. Aan verstaanbaarheid en zuiverheid kan menig porfessionele groep een puntje zuigen.

Na een zwak begin kwam de groep toch helemaal los in het brechtiaanse sfeertje en daar waar het toch iets te veel van de inleving van het publiek zou vergen, (en een changement wat extra tijd vroeg) schakelde de regisseur een verteller in. Door deze leuke vondst raakte het publiek nog meer betrokken, maar ook door de spontane wijze waarop Jacob Pronk de rol invulde. Het waren trouwens met name de kleine rollen die imponeerden. Zoals de blinde bedelares (Marieke Noteboom) die met slechts enkele regels tekst in de werveling van mensen op het toneel, van haar personage een eyecatcher maakte. En de twee leden van de sterke arm, Inspecteur Tiger Brown (Oscar Koch) en agent Smith (Maarten Elout), zoals alle rollen een parodie op de werkelijkheid maar door zorgvuldig spel bleven zij nét binnen de grenzen van leuk. Zij waren wat mij betreft de uitblinkers in een overigens uitstekende gespeelde en gezongen voorstelling. De Staande ovatie na afloop was dan ook dubbel en dwars verdiend.

Emmy Meijering