2013 Horizon Goes Broadway

Horizon goes Broadway; een afwijkende voorstelling

Gezien: Horizon goes Broadway op 19 oktober • Theater de Vest • Alkmaar

Door Herman de Jager

Theatergroep Horizon vierde zijn 35-jarig bestaan met een uit 16 musicals samengesteld programma. Een bijzondere constructie met diverse consequenties.

Pro: door deze potpourri-constructie krijgt aanstormend talent de kans om ook eens in de spotlight te staan, waardoor we kunnen genieten van nieuwe namen. En daar zijn we wel benieuwd naar, nu o.a. sterspeler Oscar Koch gestopt is bij Horizon. Contra: door de keuze van dit ‘tapas-menu’ is de context en samenhang ver te zoeken. Er is best wat aan te merken op de keuze van de stukken als wel de volgorde waarin deze geplaatst zijn.

De show begint gedurfd met een solo van Majella van Ispelen, die ons cabaretesk welkom heet, en op sensuele wijze over het podium kronkelt. Zij stelt zich voor als onze gastvrouw, maar in deze gedaante zien we haar –helaas- niet meer terug. Qua zang is er nog ruimte voor groei, maar dit hardwerkende bestuurslid dat ook op andere momenten positief opvalt, verdient die plaats in de schijnwerpers.
Meteen daarop een ensemblestuk met een glansrol voor vaste waarde Helga Dol. Het tweede stuk uit de musicalshow door drie schonen had magische momenten, maar was qua zuiverheid nog niet op niveau. Jeroen Blank als schoorsteenveger kwam er lekker in met zijn stem en verschijning bij Mary Poppins, waarbij het hieropvolgende stuk kleurig spektakel bood met de regenboogdansers.
‘Arm land’ uit de Lion King was het eerste hoogtepunt van de show. Naast Helga Dol vlamde Diana Hof met een warme rijpheid, die doet verlangen naar meer. Bij de twee stukken van Phantom of the Opera bleef vooral het dramagedeelte met de spiegel hangen, een prachtige vondst van de vormgevers! Maarten Elout zorgde met Hair voor een welkome, vrolijke afwisseling met mooi spel van de groep, maar hier missen we node de stem en de uitstraling van een echte rebel.
Diana Hoogeland zorgde met ‘Heel Alleen’ voor een heus kippenvelmoment, en ‘Nog één dag’, ook uit Les Misérables, laat dan net voor de pauze eindelijk zien waar Horizon zo goed in is: een tot in de puntjes geregisseerde massascène, waarin elk detail op zijn plaats is. Hulde. Dit willen we meer zien!
Maar daar moeten we lang op wachten. Want Chicago’s ‘Al die Jazz ’wordt weliswaar prima gedanst, maar de matte uitvoering krijgt de handen moeilijk op elkaar. Dit geheel in tegenstelling tot de Tralietango, die zes powervrouwen laat zien die het publiek allen op eigen wijze voor zich winnen. Hoogtepunt! Vervolgens was het genieten van één van de mooiste stemmen van Horizon van Geesje Al en fraai toneelspel bij ‘The Ragtime’ uit Titanic.

De klassieke stem van Marco Smidt was schitterend in ‘I need to know’. Qua podiumvulling had hij het moeilijk, en het ontbreken van enig decor maakte dat niet makkelijker. Bij Anatevka was dat decor er wel, en hoewel Hans Rokebrand op zich een goede Lex Goudsmit in huis heeft, redde hij het qua zuiverheid niet tot het eind van zijn performance. Ook zijn gebalde vuisten waren op den duur niet meer overtuigend. Wel overtuigend was heks Daphne Dekker die ondanks een blessure in haar eentje het groene podium wist te vullen. Haar stem was af en toe wat schel, waardoor de verstaanbaarheid in het gedrang kwam. Dit was niet het geval bij Diana Vermeulen en Leonie van der Zeijden die 'En Weer' uit Miss Saigon voor hun rekening namen en de juiste toon wisten te treffen. Het publiek beloonde dit met een keihard applaus. Een prachtige opmaat voor Erno Levering die als diabolische souteneur nu eindelijk eens kon laten zien wat hij allemaal in huis heeft. En met een heuse tickertape parade leek het feest ten einde... des te groter was de verrassing toen ‘We Go Together ‘uit Grease er –buiten het keurig verzorgde programmaboekje om- nog tegenaan gegooid werd. Een heerlijke feelgood afsluiter van deze, toch wat afwijkende voorstelling. Logisch, begrijpelijk en bewonderenswaardig – maar volgend jaar toch graag weer een echte musical, met zang, dans, spel, context, meer decor en dat sausje dat Horizon nu juist zo uniek maakt.

Tot slot: dans, orkest, geluid en licht waren nagenoeg perfect. De vernieuwde Vest is een heerlijke plek om de lokale helden te bewonderen; ondergetekende kijkt al weer uit naar Tommy volgend jaar!

HERMAN DE JAGER